MI NE SCIAS. ĈU VI SCIAS?

Ĉu al mi?
Kion mi scias?
Demandu al la sekva de la vico.
Antaŭkambriaj ŝtonoj komprenas la mondon pli bone.
Mi ne scias, ĉu la sukero same dolĉas en ĉiuj buŝoj.
Mia certeco daŭras la vivolongon de libelo.
Ĉu mi diris ion al vi?
Forgesu tion, ĉar mi jam forgesis.
Mi estas blufo en ludo,
sed la alia kunludanto jam venkis.
Mi ne disponas la kapablon legi mensojn.
Mia nomo estas pruntepreno pri kiu mi ne respondecas.
Mi planis vivi dudek kvin jarojn.
Mi ŝajnigis amnezion kaj etendis la limdaton al tridek.
Mi donis falsan promeson al la mortostatistikoj.
La edziĝringon mi neniam mendis.
Ankaŭ tio estis mensogo.
Mi ne mezuris la diametron de via sekcita fingro.
Viaj emociaj larmoj estis vanaj.
Amo estas substantivo: radiko am- plus finaĵo -o.
Mi ne scias, kion pensas kancerulo sur kirurgiolito.
Mi neniam havis kanceron.
Se mi havus, eble mi scius vivi kun la mortocerteco.
Eventuale, mi miksas la ortografiojn de Esperanto kaj de la portugala.
Kial do mi estus imuna al pli ampleksaj konfuzoj?
Bonvolu ne fidi miajn vortojn.
Ili jam trompis min kaj mi suspektas, ke
mia lango estas ekster mia regopovo.
Mi ĵuras, ke mi ne verkis ĉi tiu poemon.
Mi perdis mian identigilon en la homplena urbocentro.
Ĉu vi konas la aŭtoron?
Kie estas la pruvoj?!
Aliulo anstataŭas min, en alia loko, en alia korpo.
Kial al mi?
Demandu al la perdita mio,
vaganta en la urbo sen dokumento kiu pruvu civitanecon.
Mi scias nenion.
Mi ne scias, kiun guston salo havas.
Por mi la salo estis la perfekta antonimo de sukero,
sed la citrono ne akceptis proksiman parencecon.
Ĉu dolĉaj oranĝoj estas amaraj citronoj kiuj eliris el la junulaĝo?
Sed oni ne rikoltas maturajn citronojn en oranĝujo.
Oni ne plantas esperantistojn en Esperantujo.
Ili ĝermas kiel trudherboj.
Mi scias nenion.
Mi ne scias, ĉu cikonioj alportas idojn.
Mi vidis nudajn homojn kaj ne ŝatis la lubrikitan riton.
Mia arbo havas du trunkojn kaj la frondoj estas en la bazo.
Ĉu vi komprenas?
Mi ne.
Mi ne scias, kie mi akiris respondosimilan vizaĝon.
Demandu al sekva de la vico.

DU UZITAJ OKULOJ

Mi havas du uzitajn okulojn.
Vi povus diri, ke ne,
ke miaj okuloj estas novaj.
Por konsenti kun vi, mi diros,
ke mi havas du duonnovajn okulojn.
Duonuzitaj ja.
Hieraŭ, kiam mi malfermis libron,
mi rigardis per ĉi du okuloj
kaj falis de la seĝo kie mi sidis.
Mi falis dum dudek ses jaroj ĝis alveni al putofundo.
Malluma, malseka kaj silenta putofundo.
Kia puno estas memkonscio!
Mi konsciis, ke unu vivo ne sufiĉas
por esplori profunde ĉion registritan en la multaj miloj da libroj
de la universitata biblioteko,
eĉ ne por leki la pinton de la glacimonto.
Sensencas legado antaŭ tiu panoramo.
La homara sciaro humiligas min.
Se mi turnus mian atenton al transcendaj klarigoj?
Mi povus aĉeti dion kontraŭ bagatela pago:
iro al templo, legado de esoterismaj doktrinoj.
Tamen mi preferas la halucinan konscion kiu perdigas.
Miaj du uzitaj okuloj ne sukcesos vidi, legi, kompreni, postvivi ĉion.