PREVENTA POEMO

Venos epoko kiam homoj ŝparos forton dum jardekoj
por verki poemon.
La epoko ankoraŭ aktuala vekas nostalgion en mi.
Venas epoko kaj mi jam palpas ĝian kruron.
Vojmontriloj ne montros vojojn.
Ili donos konsilojn pri poetiko.
Poemserĉantoj fosos ruinaĵojn por trovi nekonatan poemon.
Homoj studos la tutan vivon por lerni kiel verki vivpoemon.
Kiam ili verkos unun, ili mortos pace, komfortaj kun la scio,
ke ili riĉigis la mondon per nova poemo.
Ĉu mi amu tiun epokon?
Aliaj bedaŭrinde ne havos la saman bonŝancon
kaj dronos en malĝojo kaj elreviĝo.
La fato de la homa raso estas privilegio plus privilegio.
Iuj kvartaloj, malproksimaj de la urbocentroj,
koncentros la plej grandan proporcion de danĝeraj rezignantoj,
la homoj kiuj tute ne plu strebos verki poemon.
Sango lavos la trotuarojn de tiuj kvartaloj.
Mi abomenas la epokon kiu ankoraŭ ne ekzistas.

POEMO KUN STRATA ESENCO

Mi verkis poemon dum mi piediris.
Kion? Vi diros kvazaŭ sen kompreni.
Jes. Mi verkis poemon surstrate, kun piedoj moviĝantaj.
Se mi disponus poŝtelefonon,
mi povus registri sonversion de mia poemo.
Sed mi ne havis poŝtelefonon.
En mia dorsosako, troviĝis papero kaj plumo.
Mano maldesktra: libro sur kiu apogiĝis la papero.
Mano dekstra: plumo, kun blua koloro.
Unu piedon antaŭen. Nun, la alian.
Unu plian vorton en la verso.
Ĉu vi konas la stratojn de la brazilaj suburboj?
Ne maloftas trovi truon sufiĉan por bovo.
Foje verki poemon estas danĝere.

MIA POEMO

Ĉi tie, mi plenumos ekstravagancon,
ĉar la poemo estas mia.
La regantoj submetiĝos.
Subalternuloj ordonos.
En mia poemo,
indianoj en tranco pro halucina herbo
determinos ŝtatan planadon por sekva jardeko.
En mia poemo, riveroj kuros de la maro al la landinterno.
Mil uzinoj ĉe marbodo sensaligos akvon per kribriloj.
La poemo estas mia
kaj mi faras el ĝi, kion ajn mi volas.
Inkandeskaj okuloj de katoj en mallumo de hermetika ĉambro
estos steloj de surtera ĉielo.
Tion kaj plion mi laŭvole trametos kiel trabon en la poemon.
Ĉar, jes, la poemo estas mia.
La poemo estas mia.

VORTBEZONO

Mi bezonas verki poemon pri amo.
Sed la amon mi apartigis kaj rezervis por venonta generacio.
Mi verkos poemon pri patriotismo.
Kiom da homoj oni murdis hodiaŭ en Brazilo?
La poemo nomiĝos “Vizito al orfa lingvo”.
Kiu estas nia oficiala lingvo?
Bezonatas verki pri la lando de la esperantistoj.
Sed la ambasadorejo rifuzis al mi vizon
kaj mi prifajfis la antaŭan deziron koni la tieajn vidindaĵojn.
Verki pri robota socio, dum la karno odoras sekrecion.
Mi bezonas nudan paperon por vesti per vortoj.
Kiu faligos arbon helpe al mi?
Vortoj staras debilaj kaj atendas konvenan vicon.