NOTO AFIŜITA SUR FRIDUJOPORDO

Mi scias, ke iam vi perceptos,
ke miaj mioj – tiuj de tiuj ĉi poemoj – estas vi;
kaj miaj vioj estas mi.
Sub mondaj murmuroj, mi aŭskultas obscenajn versojn
kaj mi registras laŭlitere.
Infanoj ne komprenas,
sed ili jam sensas la trompon.
De nun,
patrinoj sentos ungojn en la internaj bordoj sub la ventro.
Tiu ĉi klariga poemo estas la lasta lucida restaĵo,
kiun mi spuris en mi.
Mi esperas, ke la venontaj homoj
vivu sufiĉe longe por legi ĝin;
kaj la poemo same longe por esti legata.

POEMO KUN HISTORIO

Tiu ĉi poemo parolas pri punkto en la historio.
Najlo en la muro,
ŝnuro tra du truoj ĉe la supra parto
de ŝtonplato kun fosilio.
La pruvoj pendas kiel pentraĵoj en la vizitoĉambro.
Homo fosiliiĝis dum spektado de televido.
Sur la televidilekrano, homo skizas pentraĵon sur tolo.
Sur la tolo, homo rigardas tra fenestro.
La pejzaĝo trans la fenestrokadro havas la poeton
kaj la du serpentekstremoj ligiĝas.
Vulgara labirinto de vulgaraj ripetiĝoj.
Du speguloj interrigardas kaj nenion ofertas
por rompi la eternecon de la homa zorgosameco.
Kio nova pri la homaro?
Kiam brazilanoj ekbredos elapojn kiel brutojn?
Ni povus eltiri la venenon samkiel indianoj eltiras el manioko.
Kaj la serpentinternaĵoj utilus
kiel aperitivo en specialaj amrenkontiĝoj
kun floroj sur blanka tablotuko, kandeloj,
marmurmuro, tablopiedoj enprofudiĝintaj en la sablon.
Mi dirus vi ‘estas tre bela’
kaj manĝus frititan, bone salitan serpentopecon.
Vi reciprokus per ‘ankaŭ vi, karulo’
kaj same manĝus pecon de elapo.
La stranda kelnero demandus,
ĉu ni volas krokodilintestojn kiel ĉefpladon.
Ni respondus ‘ne, ni preferas amazonajn kajmanokulojn’
ĉar ni estas patriotoj kaj ŝatas la naciajn manĝaĵojn.
La tuta historio de la homar-intrigo
pendas kapantaŭe en la vizitoĉambro.
Maljunulinoskandaloj atestas, ke la oficiala versio
ne kongruas kun la averaĝa tradiciodaŭro.
Historiistoj ne zorgas pri alkonformiĝo.
Generacioj perdas sian klarigan apogpunkton,
sed la mondo same ronda tenas sin.
La historio en la poemo povus havi almenaŭ iom da sukero
por doni okupon al bruaj infanoj,
kiuj ne lasas patron legi libron en silento.

KRIMO EN BIBLIOTEKO

Hodiaŭ dum mi dormis, en mia koŝmaro,
mi manĝis sekan panon en biblioteko.
Estis sabato kaj la loko preskaŭ senhomis.
Sen konscii, sen percepti, mi lasis panerojn fali
sur la plankon de la biblioteko,
laŭ la direkto de mia libroserĉado.
Kiam mia krimo malkovriĝis,
bibliotekistino aperis kaj postulis plenpulme tujan klarigon
al mia sensenca idiotaĵo.
Mi diris “pardonon, mi ne perceptis”.
Ŝi kriis “ĉu vere!?!”
Mi respondis “mi mem purigos ĉion”.
Ŝi sentis kompaton kaj vokis purigistinon,
ĉar, malgraŭ ĉio, mi ne bezonus zorgi.
Mi insistis, ke mi volis purigi per miaj propraj manoj,
kaj ŝi permesis per muta konsento.
Subite, mi ne scias de kie,
aperis el homamaso junulo kiu raspe alparolis min,
per slango de homoj kiuj ne legas poemojn.
“Kion vi faris al nia biblioteko?!” li demandis minace.
Se Esperanto havus du pronomojn ‘ni’,
unu kiu inkluzivas la alparolaton kaj alia kiu formetas,
mi certas, ke en la supra demando la dua pronomo uziĝus.
“mi eraris, sed mi korektas”, mi diris humile.
Ĉu vi korektas?!
Mi estas estro de PCC
kaj vi korektos ĉi tion per via propra vivo.
Li pugnofrapis min sur la vizaĝon,
sur la ventron, sur la brakojn.
Aliuloj batis aliloke.
Sur la planko de la biblioteko mi kuŝis kontuzita.
Mia sango miksiĝis kun la sekaj paneroj.
La kulpo estis likvidita.
Ĵurnaloj de la tuta lando venis registri raporton
pri la homo kiu mortis pro malpurigado de biblioteko.
Malkovriĝis ke la murdito ŝatis librojn.
Ke li ne volis detrui la bibliotekon.
Subite, mi ne scias kiel,
la tuta nacio funebris pro la murdo de libroŝatanto,
pro bibliotekomalpurigado.
Por mildigi la justecosoifon,
policistoj enprizonigis dekojn da kulpuloj.
Televidĵurnaloj, dum unu semajno kaj du tagoj,
priparolis sensacie ĉiun detalon de la tragedia okazaĵo.
Poste, sur tomboŝtono, restis la jenaj maksimoj:
“Dum ekzistas libroj, ekzistas memoro.
Dum ekzistas memoroj, ekzistas espero.”
Se la latenta mortinto vivus en ĉi tiu poemo, li demandus
kiun esperon havas la senskriba kulturo
kiu komplete malaperis en la kunpuŝiĝo de du mondoj?

ELĈERPOJ EL MIA TAGLIBRO

Zamenhof havis dudek sep jarojn kaj publikigis lingvon.
Se mi al gajuloj iras, mi iras sen lingvoprojektoj.
Mi publikigas ĉi tiun poemaĉon
kaj havas preskaŭ dudek sep jarojn.

En kiu punkto de tiu itinero mi perdis mian junecon?
Mi vidas la junularon kaj ne trovas min ano.

Iliaj korpoj allogas, sed
la facila ridado, la malpeza konversacio
estas fremdaj al mi.

El inter la maljunuloj, mi estas la plej sentakta.
Mi ne lernis la arton diri mojosan aferon en mojosa momento.

Homoj promenas ĉe marbordo kaj gustumas glaciaĵojn.
Mi konjektas pri la vivo en aliaj planedoj.

Zamenhof mortis kaj mi ankoraŭ atendas,
ke la brazilaj Esperantaj spiritistoj eltombigu la majstran menson.

Se mi devas esti io, mi ne akceptas esti malpli ol
la enkarna surogato de Edmond Privat, Ivo Lapenna aŭ William Auld.
Sed mi vivis kiam la skoto mortis.
Ne eblas tiela korpoŝanĝo.

La mondo bezonas zamenhofojn.
La mondo havas min.
deal with this

Ĉiuj volas esti la sekva lamao
la sekva Einstein
la sekva mi-havas-ion-eksterordinaran-por-la-mondo

Kio estas la mondo?
Junuloj ne demandas pri la esenco de la mondo dum ili seksumas.

POEMO SEN SEKVOJ

Tiu ĉi poemo
povas plenumi nenion efektivan kontraŭ la tajdo.
La akvodunoj invadas la kontinenton,
perfortas la esperojn de generacioj post generacioj
kaj dronigas homojn sen demandi ties nomojn.
Eĉ se la kaatingo transformiĝus en maron
kaj la kangasistoj estus piratoj,
la temo ne diferencus.
Kolerigas min la historiolibroj kun siaj gravaj okazaĵoj,
siaj eminentuloj eterne ankritaj en la homara memoro.
La historio ne registros la nomon
de la adoleskanto kiu mortas pro pafo,
ĉe brazila favelpado.
La historio ne registros la ploron de la patrino,
nek la malriĉan procesion ĝis la kvartala tombejo.
Same nenion registros ĉi tiu poemo.
Abomenindas la arto kiu prikantas nur belajn pejzaĝojn
kaj blindas antaŭ la realo.
Abomenindas la Esperanta poeto kiu verkas pri ideala mondo
dum la idealismo mortis kun Zamenhof.
La lingva panaceo, de samlingvanoj kiuj trovas pacon,
silentiĝu.
La centjara retorikado,
kun delira venkpromeso kaj universala amikeco
senutiligas la memoron de dekkvinjara vivolongo.
Mi devintus esti la sennoma knabo,
meze en la procesio.
Kaj se Zamenhof aŭdacus paroli pri sia lingvomiksaĵo,
mi leviĝus viva por pugnofrapi lin.

PRI LA HOMARO EN LA SEMAFORO

Ĉu denove mi parolos pri infano en semaforo?
La epilogo de la homaro finiĝas per “la specio malaperis”.
Cikloj da progresiva degenerado.
Se mi ankoraŭ estus naskiĝonta, mi elektus esti rano
por kvaki sen teorio en la marĉo.
La ŝanĝo kiun la homaro volas
ne tuŝas la malegalecostrukturon.
Nenio esperebla.
La karitato de la registaro kaj de la bonaj riĉuloj
ridindigas la homan dignon
kaj la raso enspiras la gasojn kiuj venas de la abismo
altiranta al detruo.
Fumado estas iompostioma sinmortigo
kaj ĝuste tio igas ĝin alloga –
defendis la homo kiu perdis la esperon.
Aŭ la homo kiu ne trovis esperon por povi ĝin perdi.
En la semaforo la lumo estas verda kaj ĝi ne indikas savon.
Kiun drogon mi fumu omaĝe al la detruo de la homaro?

POEMO INDIFERENTA AL KRIOJ

Ni, kun karnoj, ostoj kaj pensoj.
Katoj luktas en la korto.
Homoj. Pafoj. Sandaloj Havaianas. Kuras.
Ankoraŭ ne estas noktomezo.
Ĉu maljunuloj povus kuri tiel rapide?
Junuloj postkuras junulojn.
Pafoj. Murdas. Mortas. Homoj. Falas. Pafoj. Pafas.
Mi aŭskultas.
Se mi estus blinda, mi daŭre nenion vidus.
Aĉa nigrulo de suburbo. Kuras. Jen li!
Bona bandito estas nur tiu en la ĉerko.
Homoj. Veas. Kuras. Homoj.
Neniu tarantulo ĝis nun.
Sandaloj. Eble ne Havaianas. Pafoj. Verkas. Kuras. Trafas.
La kristanaj gepatroj dormas.
Strato. Kuras. Krias. Estas viro? Estas virino? Estas kato?
!
! !
! ! !
Mi verkas poemon nun! Oni bonvolu morti poste!

La homaro ankoraŭ ne malfermis filion en ĉi tiu kvartalo.

Kiel koncernas min la homaro?
Mi ne generis ĝin.
Mi ne adoptis ĝin.
Neniam plu mi diros “ni, la homoj”.
Kiu faris min reprezentanto de tiu raso?
Al ĉiuj diabloj!
Mi diros “mi, homekzemplero”.

POEMO NUR MIA

Tiu ĉi poemo vivas por mi,
vivas kun mi kaj en mi.
Mi vivas por ĉi tiu poemo.
Mi ekzistas en ĉi tiu poemo kaj ekster ĝi mi estas nenio.
Simbiozo de paralelaj realaĵoj,
reciproka kunekzisto interdependa.
Mi suĉas forton ĉe la versoj de ĉi tiu poemo.
La poemo suĉas vortojn ĉe miaj karnoj.
Kiam mi mortos, ĝi mortos unu sekundon poste.
Se ĝi ekmortas, mi estas jam mortinta.
Ĝi estas mia ombro,
mia reflekto sur grizaj trotuaroj.
Ombroj ne sekvas korpojn.
Korpojn gvidas ombroj.
Bonvolu demandi denove, kion vi demandis.
Ĉifoje al mia poemo.
Ĝi estas mia reprezentanto, proparolanto,
delegito kun plena permeso agi mianome.
Ĝi estas pli bela ol mi;
pli liberesprima, pli vortoriĉa
(ĝi suĉas min delonge),
pli fakta ol mi.
Mi faris pakton kun mia poemo.
La poemo portos mian identigilon,
decidos por mi,
subskribos por mi,
kaj mi ricevos de ĝi ĉiutage
porcion da vivo,
dividitan en varmajn kisojn, kaŝe sub litotukoj.
Mi timas nur, ke nia rilato fariĝis tro intensa.
La poemo frenezigas min.
La ĵaluzo korodas.
Mi devas peti klarigojn.
Mi ne akceptas, ke al alies buŝoj alvenu mia poemo.

POEMO KUN KUGLOJ

Kian poemon esperantisto povas verki en ĉi tiu kvartalo?
Flugas super niaj kapoj po unu kuglo por ĉiu vorto.
La leganto ankoraŭ ne mortis, ĉar la vivo estas bonkora.
Mi ne estos poeto kiu prikantas aliajn landojn.
Ĉu mi citos ĉi tiun landon?
Brazilo estas abstraktaĵo.
Miaj poemoj dancu laŭ la ritmo de revolveroj.
Mi neniam tuŝis revolveron,
sed mi vidis korpon sternitan sur stratopolvo,
murdita probable per revolvero.
Mi preterpasis sen demandi, kion la ulo faris dum vivo.
Braziloj ene de la oficiala Brazilo.
Multaj aliaj landoj ene de ĉi tiu lando.
Brazilo estas mortigmaŝino.
La antaŭhieraŭa mortigo,
du domblokojn for de kie mi legis revuon,
alvenis ĝis mi kiel banala novaĵo.
Oni mortigis alian.
– Mi aŭdis la pafojn – mi diris apatie.

PREVENTA POEMO

Venos epoko kiam homoj ŝparos forton dum jardekoj
por verki poemon.
La epoko ankoraŭ aktuala vekas nostalgion en mi.
Venas epoko kaj mi jam palpas ĝian kruron.
Vojmontriloj ne montros vojojn.
Ili donos konsilojn pri poetiko.
Poemserĉantoj fosos ruinaĵojn por trovi nekonatan poemon.
Homoj studos la tutan vivon por lerni kiel verki vivpoemon.
Kiam ili verkos unun, ili mortos pace, komfortaj kun la scio,
ke ili riĉigis la mondon per nova poemo.
Ĉu mi amu tiun epokon?
Aliaj bedaŭrinde ne havos la saman bonŝancon
kaj dronos en malĝojo kaj elreviĝo.
La fato de la homa raso estas privilegio plus privilegio.
Iuj kvartaloj, malproksimaj de la urbocentroj,
koncentros la plej grandan proporcion de danĝeraj rezignantoj,
la homoj kiuj tute ne plu strebos verki poemon.
Sango lavos la trotuarojn de tiuj kvartaloj.
Mi abomenas la epokon kiu ankoraŭ ne ekzistas.

POEMO KUN STRATA ESENCO

Mi verkis poemon dum mi piediris.
Kion? Vi diros kvazaŭ sen kompreni.
Jes. Mi verkis poemon surstrate, kun piedoj moviĝantaj.
Se mi disponus poŝtelefonon,
mi povus registri sonversion de mia poemo.
Sed mi ne havis poŝtelefonon.
En mia dorsosako, troviĝis papero kaj plumo.
Mano maldesktra: libro sur kiu apogiĝis la papero.
Mano dekstra: plumo, kun blua koloro.
Unu piedon antaŭen. Nun, la alian.
Unu plian vorton en la verso.
Ĉu vi konas la stratojn de la brazilaj suburboj?
Ne maloftas trovi truon sufiĉan por bovo.
Foje verki poemon estas danĝere.

DU UZITAJ OKULOJ

Mi havas du uzitajn okulojn.
Vi povus diri, ke ne,
ke miaj okuloj estas novaj.
Por konsenti kun vi, mi diros,
ke mi havas du duonnovajn okulojn.
Duonuzitaj ja.
Hieraŭ, kiam mi malfermis libron,
mi rigardis per ĉi du okuloj
kaj falis de la seĝo kie mi sidis.
Mi falis dum dudek ses jaroj ĝis alveni al putofundo.
Malluma, malseka kaj silenta putofundo.
Kia puno estas memkonscio!
Mi konsciis, ke unu vivo ne sufiĉas
por esplori profunde ĉion registritan en la multaj miloj da libroj
de la universitata biblioteko,
eĉ ne por leki la pinton de la glacimonto.
Sensencas legado antaŭ tiu panoramo.
La homara sciaro humiligas min.
Se mi turnus mian atenton al transcendaj klarigoj?
Mi povus aĉeti dion kontraŭ bagatela pago:
iro al templo, legado de esoterismaj doktrinoj.
Tamen mi preferas la halucinan konscion kiu perdigas.
Miaj du uzitaj okuloj ne sukcesos vidi, legi, kompreni, postvivi ĉion.

POEMO DUM KRIZA HORO

Se tiu ĉi poemo havus sencon, mi ne havus nomon.
Se mi havus nomon, tiu ĉi poemo ne havus sencon.
Mi ne havas sencon.
Kaj la poemo havas min.
Fajro por bruligi la leganton.
Vi legis, ĉar vi volis.
Tiu ĉi poemo havas dek portugalajn familinomojn
kaj klarigos detale ĉiujn branĉojn de la arbo.
Ĉu la leganto ne parolas la portugalan?!
Kaj kiel tio koncernas min?
Tiu ĉi poemo prifajfas.
Se esse poema falasse esperanto,
ele diria ‘não sejam estúpidos.
Vocês nasceram de seis meses ou o quê?’
Vão catar coquinhos no asfalto.
Procurem cabelo em ovo.
O rato do rei de roma roeu a universalidade deste poema.
Se esse poema conhecesse Zamenhof, ele não seria um poema,
seria uma gramática, um dicionário ou uma nova língua.
Se tiu ĉi poemo estus lingvo,
ĝi estus volapuko.

MONDRESUMA POEMO

Hodiaŭ mi vekiĝis kun prema neceso,
kiun mi ne sukcesas kontentigi.
Dum la tuta tago, mi iris de loko al loko
kaj serĉis solvon al mia neceso.
Mi devis verki ion mondresuman.
Mi ankaŭ intuiciis, ke mian neceson same sentis la mondo mem,
amplekse perdita en sia tempomanko,
sen povi halti sekundeton por esplori sian propran originon
kaj praan vivoplanon.
Ĉiuj fortoj, timoj, konspiroj kaj konfesoj,
amoj, pasioj, inklinoj kaj kolero,
esperoj kaj seniluziiĝoj
kolektiĝus, renkontiĝus en mia resuma verko.
Homoj kiuj legus mian verkon
sentus sin subite komfortaj.
Post la lasta ĉapitro, la leganto ridetus kun nekaŝebla ĝuo,
kiel homo kiu regas mondon;
mondon kies kurboj
montriĝas precize klarigitaj,
facile konsulteblaj en libroj
ripozantaj trankvile sur bretaro apud sofo
kie mi sidus kun mia neceso jam kontentigita.
Kiam nun, tagfine, mi enlitiĝas por dormi,
mi konscias, ke la mondo daŭre moviĝis ĉirkaŭ sia akso,
kaj mi disponas nur mian pufan nescion
rilate la fundamentajn motivojn kiuj movas tiun ĉi mondon.