Ĉu ekzistas dialektoj en Brazilo?

diversidadeStriktasence, rilate la portugalan lingvon, ne ekzistas dialekto ene de Brazilo. Nur malgrandaj lingvaj variaĵoj. Niaj diferencoj reduktiĝas al prononco kaj leksiko (adjektivoj, substantivoj kaj verbradikoj). La strukturo de la lingvo (artikoloj, pronomoj, prepozicioj, numeraloj, konjunkcioj, primitivaj adverboj, manier-tempaj/nombro-personaj verbfinaĵoj kaj plejparto de la interjekcioj) tute egalas en ajna parto de Brazilo.

Pri la verbfinaĵoj ni povus diri, ke iom malsamas de loko al loko. Ekzemple en la ŝtato Maranjo oni ankoraŭ en parola lingvo uzas la nombro-personan verbfinaĵon ‘ste’ ĉe la dua singulara persono: “tu foste falar com o João?” (Ĉu vi iris paroli kun Johano?), dum en plej granda parto de Brazilo tiu verbfinaĵo malaperis kaj nun egalas en la parola lingvo al la verbfinaĵ-manko de la tria singularo: “Tu/Você foi falar com o João?”

Ĉu tiajn etajn malgrandajn strukturajn diferencojn ni konsideru kiel dialektaĵon? Ne! Ĉar fine temas nur pri variaĵo same ĉie akceptita pere de la norma lingvo.

Se ni volas paroli pri dialekto, tiam ni parolu pri la dialektoj de Brazilo kaj Portugalio. Inter ili vere jam grandas la diferencoj eĉ en la strukturo, kvankam tion multaj brazilaj puristoj neniel cedas agnoski.

Jen ekzemplo: la pronomo ‘vós’ (plurala vi) ne plu ekzistas en Brazilo, eĉ ne en la skriba lingvo. Vidi brazilanon uzi tiun pronomon eĉ en skriba lingvo egalas certe al nemalgranda purismo kaj pedanteco. En Brazilo tiu pronomo plene anstataŭiĝis per la iame moŝta pronomo “voĉes”. En la singularo la pronomo ‘você” kunekzistas kun la pronomo “tu”. Mi mem en mia lingvovario uzas tiun pronomon. Sed en la dua plurala persono mi surpriziĝus, se iu dirus al mi, ke en iu brazilangulo iu ankoraŭ uzas ĝin.