10 sintenoj de Zamenhof

10 sintenoj kiujn Zamenhof ekinjektis kiel kulturan parton en sian kreitaĵon kaj heredigis al esperantistoj de ĉiuj epokoj:

1 – ardan, partiecan kaj argumentoplenan defendadon favore al Esperanto;
2 – projektemon (se unu projekto fiaskas, alia versio B, C, D, E… disponeblos);
3 – esperon al ia venko kiu venos frue aŭ malfrue;
4 – opinion, ke la afero ne sukcesas, ĉar mankas influ-/mon-havaj homoj;
5 – opinion, ke ekzistas homoj (aŭ socio mem) kies persona progreso ne kongruas kun Esperanto kaj ke ĝuste tial ili ne volas akcepti ĝin;
6 – varbemon, ĉar la afero bezonus ĉiam pli da homoj;
7 – senhezitan kredon, ke (eĉ sen esti perfekta) Esperanto estas tamen la plej bona elekto por internacia lingvo, el inter ĉiuj ebloj;
8 – literaturemon, ĉar literaturo estus pruvo de la vivanteco/disvolviĝo de la lingvo;
9 – ekscesan estimon, preskaŭ religian, al la ideo de lingvo internacia (nia sankta afero);
10 – demokratian neŭtralecon (respektan aŭskulton kaj liberan diskonigon de opinioj kiuj iris rekte kontraŭaj al lia opinio).