PRI JUNULAJ MONDINTERPRETOJ

Se mia komprenritmo daŭras tiel,
mi naŭdeknaŭjaraĝa havos la unuan trafan konkludon.
Ĉu trinkeblas revelacioj en kaftasoj?
Eta en mia mensangulo
kuntiriĝas la konvinko kompreni homecon.
Ĉiu plia alvenanto portas dozon da malcerto.
Komplika homaro,
nealirebla al facilaj adicioj.
Ĉu oni povas esti juna je naŭdeknaŭjariĝo?
Ĉu senila je dudeksepjariĝo?
Mi timas, ke mi naskiĝis ranca kiel oldulo
kaj iom post iom mildiĝas,
survoje al infanaĝo ĉe morto.
Kio misfunkciis?

HOMECO

Homo, vi estas plurfunkcia.
Via korpo estas naturmiraklo.
Ilo efika al karitato.
Jen mi sentas, ke la bono burĝonas en bukolika streĉo.
Dum manoj tiris ŝnuron al dualaj solvoj,
piedo ĝin puŝis orten.
Urinplenaj vezikoj donis kurbojn al aerostato.
Kudrilopiko, eksplodo, kaj flava pluvo sur flavaj urboj.
En momento de spirohalto, ne disponeblis aerosolo.
Bonkoraj samarianoj furzis.
Enspiratoroj nutris zumbiojn dum pliaj tagoj.
La elektrolivero ne satigis la modernan metropolon.
Providenco de bubofingroj en muntoĉeno
produktis milionon da utilaj kandeloj el humida muko.
Akvo mankis en la kranoj.
Helpopretaj maskloj kuplis duktojn al duktoj.
Ve! Kial la servistino glitis, falis, mortis,
dum ŝi lavis trotuaron per spermoĵetoj de hoso?
Sekaj haŭtoj de prahistoriaj maljunuloj
bezonis tujan tavolon de kremo.
Gripuloj helpis per frakonoj de verdflava pasto.
Pro la altaj kostoj de la fero,
kolonoj de konstruaĵo restis duonfaritaj.
Sindonaj arkitektoj sin ĵetis de la supra etaĝo,
profitis de la luksacioj,
elprenis siajn du durajn tibiojn
kaj kun kontento certigis la konstruon.
Homo, vi estas stulte fia.
Stulte vaka en via
klopodo difini homecon.