PLENDOJ DE HOMO SEN LINGVO

Se ĉi tiu lingvo estus mia,
se mi havus ion komunan
kun tiuj homoj kiuj artikulacias ĝin.
Se en mia infanaĝo mi estus senscia pri ĝia strukturo.
Se mi estus eluzinta la esprimeblojn
sen kapabli bone difini kio estas substantivo aŭ verbo.
Se en ĝi mi estus aŭskultinta infanajn rakontojn.
Se miaj rememoroj emerĝus konvulsie el repertuaro
de pasintaj okazaĵoj kun origino intime ligita al ĝi.
Se mi suferus en ĝi,
amus en ĝi.
Se mi estus vidinta homojn vivi kun ĝi,
kisi kaj pugnofrapi akompane de ĝi,
alveni al morto sen koni alian komunikan vojon.
Se ĉio ĉi estus okazinta,
mi sentus hodiaŭ saŭdadon pri pasintaj tempoj.
La pasintenco de ĉi tiu lingvo estas fremda al mi,
ne tuŝas miajn emociojn, ne konstruas mian mion.
Surogato al homo kiu ne trovas identecon en koloniisma heredaĵo.

Kaj eĉ tiel
mi estas plene via, artefarita kiel vi,
orgojla laŭ pretendoj,
fikcia laŭ viaj utopiaj planoj,
ekscese konvinka pri sia valoro.
Mi estas plene via, ĉar vi meritas min.
En ĉi tiu strato vi meritas min.
Ne frapu alies pordon.
Dormu sur la trotuaro aŭ venu al mia domo.
Descendu de la alteco de viaj internaj panegiroj,
de viaj revoj tro gravaj,
viaj imponaj ambicioj
kaj vizitu min hodiaŭnokte.
Mi ne povas doni al vi
rezoluciojn, fonajn influojn sur politikistojn,
rilatojn kun granddimensiaj institucioj,
mejloŝtonajn atingojn, rekonon de registaroj,
venkon eĉ ne mezan.
Mi donas ĉi tiun poemon, ĉar estas ĉio kion mi posedas.

POEMO DUM KRIZA HORO

Se tiu ĉi poemo havus sencon, mi ne havus nomon.
Se mi havus nomon, tiu ĉi poemo ne havus sencon.
Mi ne havas sencon.
Kaj la poemo havas min.
Fajro por bruligi la leganton.
Vi legis, ĉar vi volis.
Tiu ĉi poemo havas dek portugalajn familinomojn
kaj klarigos detale ĉiujn branĉojn de la arbo.
Ĉu la leganto ne parolas la portugalan?!
Kaj kiel tio koncernas min?
Tiu ĉi poemo prifajfas.
Se esse poema falasse esperanto,
ele diria ‘não sejam estúpidos.
Vocês nasceram de seis meses ou o quê?’
Vão catar coquinhos no asfalto.
Procurem cabelo em ovo.
O rato do rei de roma roeu a universalidade deste poema.
Se esse poema conhecesse Zamenhof, ele não seria um poema,
seria uma gramática, um dicionário ou uma nova língua.
Se tiu ĉi poemo estus lingvo,
ĝi estus volapuko.

SUFIĈE. TRANKVILIĜU DE L’ BATADO

Premas mian koron
la amplekso de la Esperantaj ideoj.
Tiuj paroladoj pri grandaj aferoj.
Universalismo.
Tutmondiĝo.
Internaciismo.
Sennaciismo!
Sento de aparteno al ĉio
kaj al nenio.
Premas min tiu insisto,
preskaŭ krio,
kontraŭ ĉia ajn
image atakita rajto.
Mi volas (re)trovi ĝuon
en la loka urbo, en la sensignifa kvartalo,
en la fora kampo,
kiuj restas ekster la furoraj listoj
de turismo-agentejoj.
Trovi en la filo de la filo de la filo de la pola enmigrinto
korpremon ekvivalentan al tiu,
kiun la urbano de la 19-a jarcenta Pollando
metis en lingvoprojekton.
Mi volas retroiri 127 jarojn
kaj esti gimnaziano
sen pretendo esti la doktoro,
kiu eltiros la popolojn
for de malnovaj kvereloj.
Mi volas forgesi la amikretojn, kiuj fine
resumiĝas al interretaj profiloj.
La supraĵajn kontaktojn:
—Saluton! Kiel vi fartas?
—De kiu lando?
—Kiujn lingvojn?
—Kiam vi ekkonis?
—Mi amegas ĝin!
—Mi ankaŭ!
—Ho, kiom bone estas koni
tiom da malsamaj homoj
(jam post du aŭ tri frazo-interŝanĝoj).
Mi volas perdi
la kutimon etiketi per krisignoj
niajn samideane fuŝajn laborojn
nur por reaserti
la vivantecon de la ideologio.
Mi ne volas plu konvinki la paganojn
pri iu revelacio, kiun ili ne konas.
Mi volas esti mi,
laŭ mia efektiva atingpovo.
Mi volas dormeti posttagmeze
sur hamako, en verando, etendita
kaj zorgi nur pri kion bongustan
la senklera avino kuiros hodiaŭ nokte.
Mi volas scii nenion pri la leĝproponoj,
kiujn deputitoj kaj senatanoj ellaboras.
Sed mi volas scii,
je kioma horo matene
la lavistino komenciĝos kanti en la najbara korto.
Jam mi laciĝis. Lasu min ripozi
en la simpleco de la aferoj,
kiujn la ciferoj ne ampleksas.