SUR DUNOVERTO

En ampleksa seka vakuo, ĉar sen akvo,
lacerto, sur dunoverto, balancis la kapon
kaj rigardis malsupren.
Ruliĝante, ruliĝante, ruliĝante ĝi subiris.
Estis sablo, estis lacerto,
estis lacerto en sablo kaj sablo en lacerto.
La certeco konsumiĝis.
Miksiĝis la enhavo kaj la destino.
Por kio la dezerto generas lacerton?
Sur dunoverto
la vero
veis,
en sablon, transformiĝinte;
iom post iom da konsistoperdo
sur dunoverto.