POEMO KIU KOMPRENAS HOMOJN

La poemo kiun mi devas verki
daŭre pendas de mia langopinto.
Mi disponas liston kun naŭcent kvardek sep vortoj,
gramatikon kun dekses reguloj
kaj du manojn pretajn uzi nacilingvan klavaron.
La poemo kiun mi devas verki
restas verkota.
Mi estas lamulo kiu portas sian cerbon enmane
kaj je ĉiu stumblo lasas la aferon fali.
La poemo ne ekzistas ĉar la homo necesa por verki
ankoraŭ ne naskiĝis en mi.
Pako de enigmaj hompretendoj rikanas
kaj la poeto pensas pri reciproka kunridado.

Respondi

Retpoŝtadreso ne estos publikigita. Devigaj kampoj estas markitaj *