LA HOMA NECESO KOMPRENI HOMOJN

Sinjorino, vi amis la vivon.
Mi memoras, ke vi ŝoforis centojn da kilometroj,
trairis la tutan ŝtaton de nordo al sudo
por ĉeesti la naskiĝon de via unua nepo.
Komence de la vintro, vi prenis vakcinon kontraŭ gripo
ĉar vi devus vivi longe por akompani lian kreskon.
De tiu ĉambro kiun ni kundividis
mi gardos memorojn tiel diversajn,
ke mi ne certas kiel taksi ilin.
Kiel sencos nun, post via morto, nia etskala decido
de malalthierarkiaj ŝtatfunkciuloj kiuj volis batali nacian krizon
per ŝparo de elektro kiun donus malŝalto de klimatiziloj?
Kiom stultaj ni estis
en lando kiun regas registaro plena de koruptaj homoj
por kiuj ŝtelo de miliono estas nenio!
Mi neniam havos saŭdadon al subnulaj temperaturoj.
Via vojaĝo al cearaaj strandoj dum vintro,
dum mi restis en via frida ŝtato,
kaj viaj postaj ripetaj aludoj al lokoj kiujn mi, kiel cearaano, certe konus.
Via sperto de homo kiu komprenas homojn
volis montri al mi samkomunecon.
Mia promeso gastigi vin en Cearao neniam realiĝos.
Kio okazas al homoj, ke ili foriras
sen promesi revenon kun definitivaj eksplikoj?
Nun,
vi iris al la vakuo post la morto.
Sed vi amis la vivon, sinjorino.

Respondi

Retpoŝtadreso ne estos publikigita. Devigaj kampoj estas markitaj *