LA HOMA MORTO

Mankas al ĉi tiu poemo esprimkapablo.
Homo sidis ĉe riverbordo.
Se riveroj havus okulojn,
ili plorus de sube malsupren,
vertikalen ĝis la nuboj.
Mankas al ĉi tiu poemo trafaj vortoj.
La itinero de la homa raso
perdas sencon ĉe la mizero de iu brazilangulo.
Maljunuloj konfesu esti akirinta mondoklarigon;
aliflanke, junuloj vivas nur por ripeti la samon,
sen vera progreso,
sen antaŭeniranta marŝo,
sen ŝanĝo inter generacioj.
Homoj rande de morto,
konfesu kompreni la mondon,
la homaran estontecon
kaj la homan esencon.
Aliflanke ĉio perdiĝas en griza pentraĵo,
sen arto.
Sed se ĉi tiu poemo estus alveninta al kompreno,
ĉu ĝi estus bela kiel helianto sen karna cerbo?
Sen homa nervosistemo?
Sen emocioj?
Sen rezono?
Infanoj ne sukcesos manĝi ĉi tiun poemon.
Mankas al ĝi sukero.
La interpretopotencialo de la vivo,
ĝia fortuno sur Tero,
rompas la homan mondeksplikon
kaj reduktas la universon al nigro kun brilaj punktoj.
Se la vivo estus alveninta al zenito,
homovelkado estus natura afero.
Sed homoj daŭre mortas sen volo morti.

EKZEMPLODONAJ BRAZILANOJ, EKZEMPLODONAJ CIVITANOJ

Ses riĉegaj brazilanoj posedas sumon ekvivalentan al ĉio,
kion posedas cent milionoj da aliaj brazilanoj.
La brazilana inercio
fronte al riĉakumulo far individuoj kaj kelkaj familioj
stampiĝas sur la socia realo.
Normaleco de normigitaj homoj
kiuj freneze, pasie ŝatas okupi sian tempon
ĝis vivestingo, plena energio-ekspluato.
Homo kiu ne gustumis, ne komprenas la guston.
La gepatroj de la gepatroj jam vivis tiel.
Tiel iras la mondo.
Tia estas la mondo.
Nenio fareblas krom akcepti la mondon.
Brazilano estas ekzemplodona individuo.
Li dediĉas ĉiujn siajn fortojn al patri-grandigo
per riĉulpoŝ-pufigo;
kaj kiam olda, jam nenio plu sencas krom
plu iri ĝis stumblo en tombo.

NUMA TARDE

Voei sobre a amplidão da humanidade
e vi você sentado numa varanda.
Fumo, fumaça e fogo.
Havia um olho arregalado no alto do céu.
Senti cheiro de coisa queimada.
Eram doze horas nos relógios de um milhão de pessoas.
Vi um milhão de humanos pensarem coisas semelhantes.
O que você pensava?
Voei sobre uma multidão de carne em movimento.
Gritei que estavam devorando um humano na praça.
Me responderam que sim,
os tempos áureos do canibalismo estavam de volta.
Por que você estava sentado na varanda?
Voei sobre a amplidão dos que vivem e dos que morreram.
Não encontrei o seu nome listado.
Quando você nasceu?
Sinto que há uma lacuna em minha memória.
Há espaços vazios no universo.
Sei agora que mãos manipulam uma máquina no vácuo,
sem que eu ouça o som das engrenagens.
Para aplacar minha incompreensão,
quis destruir todas as varandas que existem.
O que você fazia lá?
Corpos humanos se mexiam em círculos concêntricos.
Dedos e dardos.
Vi você na tarde da última varanda,
sentado na sombra de telhas vermelhas.
O que você pensava?

DUBOJ DE BRAZILA GEJO

Ĉu al geja Nordorientano*
eblas sublimigi la korpokonturojn de bela viro?
Ĉe la ekvatoro, la varmaj tagoj
igas normala ĉiutagan malmultvestan urbopromenadon.
La ŝvitkovritaj brustoj pretus akcepti manglitadon.
La palpindaj gamboj
kiuj aperas en la ekstremoj de la mallongaj futbaloŝortoj
kaj la gluteelstaro sub la ŝtofo
ŝajnas peti ekskurson de scivolemaj manoj.
La kristana prudeco estus devinta neniam alveni al tropikoj.
Se koloniismo neeviteblas laŭlonge de la homarprogreso,
preferindus albordiĝo de antikvaj grekoj.
Sed la brazila konservativismo postulas virecon
per flankrigardo dum belulpreterpaso.
Ĉu al brazila gejo estas permesite ekzisti
sen malsandiagnozo?
Sen predikoj pri pekoj,
kun diaj planoj kaj bebogeneraj celoj,
aŭ stultaj pseŭdosciencaj paroladoj
pri natura reago fronte al troloĝantaro?
La brazila loĝdenso eĉ postulus bebokreon!
Oni ne tuŝas, palpas, frotas, metas, kuplas, kunigas,
nur pro prema deziro naski.
Kial oni tuŝas, palpas, frotas, metas, kuplas, kunigas?


*Nordoriento estas politika regiono kiu ampleksas naŭ brazilajn ŝtatojn.

BRAZILO!?

Kredi ke en la brazila superstrukturo
ekzistas sincera deziro garantii ĉies bonfarton
estas kredi ke feinoj gardas la dormon de infanoj.
La strukturo kiu murdas de jarcentoj,
la maŝino kiu opresas,
la fikcia konstruo kiu nomiĝas Brazilo,
postulas, por teni pravon,
fidelecon similan al tiu
de fanatikaj religiuloj.
Inter vivo kaj morto ekzistas pli da kohereco
ol inter socia justeco kaj Brazilo,
alstrebo reale kolektiva kaj Brazilo,
inter plenumo kaj Brazilo,
faro kaj Brazilo,
inter fakto kaj Brazilo.

SUB ARBO

Kantu, sinjorino.
Kantu sub la ombrodonaj frondoj de la akaĵuarboj.
Vi estas via kanto.
En la mal-marborda brazilinterno,
forgesu ke ekzistas ĉefurboj;
ke en ili homoj urĝas, rapidas al hastaj necesoj,
laŭ la sento de tiuj kiuj vivas la daŭron de ventoblovo.
Tamen vi, sinjorino, dialogas kun la eterno
per la facileco de via kanto.
Kantu lante la lontanan memoron
de melodioj mortintaj kune kun homoj.
Melodioj kiuj transiras al fantasta nivelo
malproksima al ĉies komprenpovo.
Kantu vian dion,
la transteran esperon,
vian firman sentoscion,
ĉar la mondo…
(giru laŭ mekanikecaj ripetiĝoj)
La mondo ne kantos homaran interfratiĝon.
La lando… Kio estas la lando?
Kantu dum ekzistas akaĵuarboj.